Dertiger
losbreken van je verleden
je opgebouwde identiteit
het vinden van je bestaansreden
de parel en jouw kwetsbaarheid
het vinden van jouw ware zelf
vergt soms moed en vastberadenheid
Never heard your voice
Never seen your face
Never touched you
Always heard me
Always seen me
Always touched me
This is how it should be,
And so it is,
You have a place
You were the second
You were the second child in line
Priscilla that is your name
Your name means “ancient lineage.”
Like I always knew…
I’ve seen them today
Men showing their tears with no shame
I’ve seen them today
Men humble and bowing for life
I’ve seen them today
I’ve heard them today
Men sharing their fears and their pain
I’ve heard them today
Men asking for support and love
I’ve heard them today
I’ve seen them today
Women empowered by vulnerability
I’ve seen them today
Women embracing their pain
I’ve seen them today
I’ve felt it today
The pain and the joy
I’ve felt it today
The goodbyes and the sorrow
I’ve felt it today
Leaving and staying
I’ve felt it today
The opening and closing of my heart
Her-inneren, her-inneren
Mijn brainfart zal voor velen niets nieuws zijn, maar soms moet je je iets (vaker dan eenmaal) her-inneren om het juiste resultaat te behalen. Ik wil het toch delen met jullie want wie weet werkt dit ook voor jou en het kan voorkomen dat je in de pijn of verdriet blijft hangen in plaats van dat je het transformeert.
NLP en meer…
Ik ging gisteren naar een workshop van Robbert de Vries (@_Roodbaard). Het was een “NLP en meer..” workshop. Ik ging daar duidelijk heen met een reden. In eerste instantie voor mijzelf en voor mijn vriendin Sabrine die een uit de box idee wel kon gebruiken.
‘Phoenix moe’
Mijn reden was dat ik ‘Phoenix moe’ was, de opleiding die ik volg confronteert mij in dit laatste jaar zo met wat ik nog te nemen heb in dit leven. Het voelt zwaar, mijn familiegeschiedenis, oorlogen, Duitsland, Indonesië, Nederland, slachtoffers en daders in mijzelf die ik heb te verenigen. Ik worstel van binnen intens met deze materie en ben tegelijkertijd ook zó bereid om het allemaal aan te gaan terwijl ik ook door wil gaan zonder de zwaarte steeds maar te voelen.
Buigen is het antwoord. Buigen, aannemen en ook daar laten wat niet van mij is, het laten aan ‘het grotere geheel’ (=loslaten). Maar de oefeningen en suggesties die ik meekreeg om toe te passen werkte op één of andere manier niet voor mij. Ik miste iets. En dat merkte ik, want waar anderen mij alleen maar zien groeien heb ik het gevoel dat ik regelmatig blijf ‘hangen’ en weet dat het anders kan en sneller.
En voor de duidelijkheid, het is niet Phoenix die dit niet goed meegaf, maar ík die er iets niet mee deed op mijn manier. Iedereen heeft een bepaalde ingang waardoor kwartjes vallen, inzichten komen en ineens het licht wordt gezien. Godzijdank dat er zoveel mensen zijn die begeleiden en coachen en zoveel verschillende dingen te bieden hebben…
Ik voelde dat Roodbaard mij iets kon geven die avond, anders was ik niet gegaan. Ik volgde mijn gevoel en kreeg wat ik wenste! En meer… ;o).
Open hart
Roodbaard zei een aantal dingen, die ik al wist, maar mij toch nog even moest her-inneren. Hij werkte met zijn hart vertelde hij ergens aan het einde van de avond. Ik had dit al gezien en gevoeld want ik kwam op een moment binnen (te laat) dat hij net vertelde dat zijn relatie was verbroken. Ik voelde, hoorde en zag zijn kwetsbaarheid en tegelijkertijd de kracht die hiervan uit ging omdat hij sprak via zijn hart en hij deze pijnlijke ervaring als illustratie gebruikte hoe je met een andere mindset toch je ding kan doen (zonder dat we een huilende Robbert hadden zien staan of helemaal geen Robbert).
En ineens vielen er allerlei puzzelstukjes inelkaar. Zoveel mensen die NLP geven, doen dit niet, zij doen het trucje maar zoals Roodbaard aangaf, geven niet het zaadje. En de mens maakt nu net dat verschil in toepassing.
Wibe Veenbaas van Phoenix zegt veel wijze dingen. Hij zei ook eens; met systemisch werk (familieopstellingen) werk je met ‘het grotere geheel’ met NLP niet, daarom sluit het zo mooi aan, NLP, Systemisch werk én Transactionele Analyse.
Maar zodra je met je hart werkt (met welke modaliteit ook), kom je in verbinding met dat wat groter is (dan leven en dood), noem het God, noem het Prana, noem het Allah, noem het Universum, noem het Hogere zelf of je Ziel. Whatever.
Het hart is inherent verbonden met dit Veld.
Wetenschappelijk onderzoek (al jaren en jaren geleden) heeft aangetoond dat je hart alvorens je iets gezien hebt, weet wat er komen gaat. Bij mensen werd in dit onderzoek gemeten welk signaal het hart gaf bij het zien van een plaatje, er werd iets negatiefs of positiefs getriggerd. Het verschil in signaal van het hart was significant. Men werd voor een computer gezet die willekeurig een volgorde liet zien van de diverse plaatjes (een mooie bloem, een aanvallende slang, etc).
In 100% (ja, je leest het goed, 100%) van de gevallen registreerde het hart, alvorens het plaatje zichtbaar werd, wat er ging komen; iets negatiefs of iets positiefs. Met andere woorden het hart is letterlijk verbonden met het Universele veld (of hoe je het ook noemen wilt), het veld wat zich buiten onze tijd en ruimte bevindt.
Je hart registreert eerst, dan pas je hersenen.
Dit Universele veld plus het Lineaire veld wordt zichtbaar en actief gebruikt in (familie-) opstellingen. Vandaar dat er zoveel informatie vrij komt als er een (familie-)opstelling gedaan wordt.
En nu de brainfart… ja zul je zeggen, dat weet ik al. Ik wist het ook al, maar paste het niet meer toe, was het even vergeten. En voor het geval dat je dit ook was vergeten: intentie is niets zonder actie, een idee krijgt geen fysieke vorm zonder actie en er vindt ook geen transformatie plaats zonder actie van jouw kant.
Ik ging gisteravond dus mediteren en ineens bedacht ik toch even met het deel Woede aan de slag te gaan (ook het werken met delen is een NLP techniek).
En tegelijkertijd her-innerde ik mij een healingtechniek die ik ooit had geleerd van Linda Shay (dolfijnen attunements) en overigens voor degene die haar kennen: Brandon Bays (de Helende reis) doet iets soortgelijks.
Het is echt heel simpel, en daar zit de kracht voor mij in.
Waar gaat het nu om? Precies, het hart. Ja en je hebt weer gelijk, niets nieuws onder de zon.
Het hart is hét transformatie centrum in je lijf. Die kan alles transformeren tot liefde. En ik bedoel Transformeren (van rups naar vlinder), NIET neutraliseren (wat een tijdelijk effect is) en NIET onderdrukken (zodat het lijkt alsof het er niet meer is).
Het transformeert pas echt nadat je het gezien hebt, nadat je écht geluisterd hebt wat het deel (woede, verdriet, leegte, haat, of een andere blokkade, noem maar op) te vertellen heeft, nadat je dat deel (lees: jezelf) echt alle liefde wilt geven die het nodig heeft. Via een visualisatie transformeert het dan als vanzelf, ja in liefde. En daarna kan er opnieuw iets gebeuren en wordt een andere laag zichtbaar..en als dit nodig is gewoon weer herhalen.
Je hart openen, met je hart luisteren, met je hart ontvangen, met je hart (terug) geven en met je hart transformeren.
(En ja, voor alle coaches en begeleiders..dat is dus precies wat we in onze praktijk doen en met ons zelf moeten doen, of niet soms?). Ik heb een stap voor stap versie eind deze week beschikbaar, zodat je het zelf kan toepassen. Als je het nuttig vindt, mail me dan.
Dank je wel Roodbaard! Diepe buiging voor jou en voor mezelf. Dat ik mijn manier om te transformeren weer her-innert heb…
Geplaatst in Verbinding | 3 Commentaar »
Ook te lezen op http://www.choicez.nl/ pagina 36.
Dertigers die een burnout ervaren, die last hebben van dilemma’s en twijfels of levensvragen hebben, zijn op een belangrijk kruispunt in hun leven gekomen; zij willen eigenlijk weer in verbinding komen met hun hart om zo persoonlijk succes te kunnen ervaren wat niet meer afhankelijk is van de buitenwereld.
Deze dertigers dragen een enorme potentie in zich mee: het zijn leiders in spé als ze bereid zijn de weg naar binnen te maken.
Verlangen & Gemis
Wanneer je een verlangen hebt betekent dit dat er ook een gemis is, het is de keerzijde van dezelfde medaille.
Het verlangen naar dat zielemaatje weerspiegelt het gemis van het uitwisselen van liefde en passie in je leven, de perfecte baan weerspiegelt het gemis van erkenning, dat veelbetekenende schouderklopje waarmee aangegeven wordt dat je iets belangrijks en waardevols hebt gedaan voor de ander, en het verlangen naar een gezin met kinderen weerspiegelt het gemis om iets door te kunnen geven aan een nieuwe generatie.
Het verbinden van het verlangen en gemis leidt tot een dieper begrip van wat je werkelijk wilt.
De taak die dertigers hebben wanneer zij voor keuzeproblemen staan, de ideale partner zoeken, hun passie willen vinden, de perfecte baan willen hebben, is weer in verbinding komen met hun hart. Het hart werkt namelijk als een kompas, het geeft helderheid en een diep vertrouwen.
De weg kwijt
Normaal gesproken als je met de auto naar Groningen rijdt en je pakt de verkeerde afslag, neem je zo snel mogelijk maatregelen om weer op de goede weg terecht te komen. Je keert om bij de eerst volgende gelegenheid en vervolgt de weg weer vanaf het punt waar het mis ging.
Eigenlijk werkt het leven hetzelfde; je krijgt signalen op het moment dat je een verkeerde weg bent ingeslagen alleen vaak negeren wij ze of zien ze niet tijdig genoeg.
En zo verliezen we langzaam de verbinding met ons zelf.
We nemen dan vaak beslissingen die niet altijd logisch zijn, we gaan voor die liefde waar we van binnen weten dat die eigenlijk helemaal niet goed is voor ons en als een nieuwe partner wordt gevonden blijkt na enige tijd dat de geschiedenis zich herhaalt. Je werkt door totdat je een burnout hebt. Of je durft geen stappen te nemen omdat het financieel zo veilig voelt of bang bent je status te verliezen voor de buitenwereld en beslist dan toch te blijven zitten in een organisatie of functie waarvan je weet dat je er niet veel voldoening uit zult halen.
Je verlangen naar iets wat je nu niet hebt wordt op deze manier nog sterker tot het punt dat je niet anders meer kan dan luisteren naar jezelf. Misschien heb je het zover laten komen dat je fysieke klachten hebt, je voelt meer stress, je voelt je down, je bent vaak moe of hebt slaapproblemen.
Je hart schreeuwt om verandering en roept je om verbinding te maken met haar en het is aan jou om deze te beantwoorden of niet. Het is ook aan jou om te kiezen voor jouw geluk of niet…
De weg terug
Je wilt nu wel is weten hoe het zit. Jouw persoonlijke blauwdruk is je wegwijzer, het is jouw levensvisie. Met deze wegwijzer begrijp je waarom je de dingen doet die je doet; ze brengen je uiteindelijk naar datgene wat jij wilt bereiken, datgene waar jij zo naar verlangt. Zo krijg je wat je werkelijk wilt en wat er toe doet en ben je in staat je eigen wensen en dromen uit te laten komen.
Het is een plattegrond van hoe jou leven eruit kan zien, jouw kwaliteiten en uitdagingen, je schaduwkanten, etc. Jij bepaald je bestemming, de mogelijkheden zijn oneindig. Over die oorspronkelijke plattegrond heb je allerlei andere kaarten neergelegd omdat je dacht sneller op je bestemming te komen. Je voldeed aan andermans verwachtingen en niet aan die van jou.
Die oude kaarten zullen zo nu en dan weer je weg bepalen zonder dat je het meteen door hebt maar je visie wordt steeds helderder en de verbinding met je hart herinnert je daaraan. Zo leer je de signalen sneller herkennen en kun je een andere, nieuwe keuze maken.
100% Verantwoordelijkheid
I am responsible for my life..
for my feelings..
for my personal growth..
and for every result I get.
Je kunt niet meer met een vinger wijzen naar oorzaken buiten jezelf als je leven niet loopt zoals jij wilt; jij bent verantwoordelijk voor de resultaten in je leven. Er kunnen natuurlijk omstandigheden zijn die je het heel moeilijk kunnen maken; echter dan ben jij nog steeds verantwoordelijk voor het antwoord wat je daarop geeft.
Ga je zitten mokken of ga je er juist tegen aan? Ga je zitten wrokken of besluit je tot vergeving? Sluit je je hart of blijf je open in het contact en in verbinding? Accepteer je de dingen die je niet kunt veranderen of ga je ertegen vechten?
Soms moeten er nog dingen gevoeld, gehoord en gezien worden uit je verleden alvorens je je pad richting de toekomst kan vervolgen. Dit is een belangrijk onderdeel van de weg naar binnen. Onafgemaakte zaken hebben namelijk de vervelende eigenschap om steeds in je leven terug te keren als je het niet afrond. Je komt dan onherroepelijk weer in oude patronen terecht en de geschiedenis herhaalt zich en bent daarmee gebonden aan het verleden in plaats van verbonden.
Je gaat leren wat van jou is en wat van de ander, je leert om oude patronen los te laten en nieuwe te omarmen, je gaat dankbaarheid voelen voor de (levens)lessen die je hebt geleerd en meeneemt om zo je toekomst te vormen zonder dezelfde fouten te maken.
Thuiskomen
De beweging om te verbinden gebeurd van binnen naar buiten. Dan is er een vertrouwen, een interne beslistheid, richting en kan liefde vrij heen en weer stromen wanneer jij dit wilt.
De weg naar binnen leidt altijd tot persoonlijk succes en voelt als thuiskomen. Er zijn geen verliezers. Deze weg gaat over worden wie je werkelijk bent; dan pas is er sprake van authenticiteit. Het gaat over persoonlijk leiderschap en autonomie en werkelijk kiezen voor jouw leven.
Zodra je binnenwereld verandert, verandert de buitenwereld met je mee.
Geplaatst in Verbinding | Reageer »
Elke keer maar weer dat gevecht met zijn leidinggevende, elke suggestie wordt de kiem in gesmoord en afgedaan met een zucht en een negatieve respons. Hij wilt hier anders mee omgaan want dit thema komt regelmatig terug, maar hoe? In dit geval gaan we terug naar de kern van het probleem; autoriteit en het niet aannemen van het mannelijke.
Daar staat hij; onrustig en onzeker tegenover zijn leidinggevende. Ik vraag hem of hij zijn zelfgesmede zwaard wilt pakken en hoe het zwaard in zijn handen ligt. Hij geeft eerst nog aan dat het zwaard met het heft in zijn handen en de punt omhoog moet staan. Op het moment dat hij het zwaard in zijn handen heeft weet hij dat het zwaard met de punt naar beneden gericht moet zijn, rustend op de Aarde. Hij staat daar als een krijger, maar niet in de gevechtshouding.
De innerlijke krijger kent zijn krachten en gebruikt deze op een manier waarop zijn innerlijke beslistheid vorm wordt gegeven. Zijn houding straalt vastberadenheid uit, zijn vernietigende krachten kent hij als geen ander maar hij gebruikt ze in deze houding niet als dusdanig. Alleen als hij weer onbewust dat kleine jongetje wordt en om zich heen gaat slaan.
Waar de leidinggevende eerst met het hoofd geheven tegenover hem stond, zakt nu haar hoofd als hij het zwaard vasthoudt en in ruste is. Hij wilt zich nu omdraaien, gericht naar zijn vader, de mannen achter hem. Daar, daar hoort hij. Hij voelt tegelijkertijd dat hij de ondersteuning niet goed kan ontvangen, de bedding niet goed voelt en onbewust gaat hij ook de strijd aan met zijn vader. Hij weet zijn klus; buigen voor zijn vader en daar laten wat van zijn vader is. Ieder draagt zijn eigen steen. Hij geeft zelf aan een hulpbron nodig te hebben.
Ik leg een placemat neer met de intentie van een hulpbron en ga er zelf op staan om te kijken wat naar boven komt. Ik krijg onmiddellijk een overduidelijke vrouwelijke energie door en “zijn vrouw”. Ik zeg niets, laat hem bepalen wat zijn hulpbron is. Uit het niets zegt hij, “het is raar maar ik voel dat mijn hulpbron mijn vrouw is.” De cirkel is rond, met de hulpbron naast hem kijkt hij naar zijn vader, en als vanzelf kan hij nu buigen. Hij voelt hoe zijn lijf en houding veranderen en hoe anders het is als hij de steun van de mannenwereld daadwerkelijk tot zich kan nemen.
Hij kijkt weer naar zijn leidinggevende, hij voelt dat het anders is en dat hij nu beter bij zichzelf kan blijven. Als zij weer zijn suggesties in de prullebak gooit en hij wordt weer zo erg geraakt van binnen weet hij dat hij nog steeds gezien en gehoord wilt worden door zijn vader. Zij hoeft hem nu niet meer te herinneren aan zijn klus. Hij weet nu dat hij het zwaard bewust kan hanteren. Zo neemt de Volwassene in hem het heft weer in handen en kan het Kind rusten bij de vader.
Telkens als hij van binnen het Zwaard oppakt, weet hij dat hij zijn vader mist en weet hij dat hij van hem houdt.
PS. bepaalde thema’s verdwijnen nooit helemaal, je krijgt ze aangeboden in verschillende verpakkingen (de ene keer je leidinggevende, of een collega, je vrouw / man, of je vader of moeder; ze kunnen allemaal iets in jezelf triggeren en vaak het Kind in jezelf ) en het gaat erom dat jij iets verandert in jezelf waardoor je ervaring en perceptie over het thema verandert.
De ander kun je tenslotte niet veranderen, alleen jezelf.
Herken je bovenstaande en wil je meer weten of heb je vragen? Laat hieronder je bericht achter en je krijgt zo snel mogelijk antwoord.
Geplaatst in Autonomie, Innerlijke Krijger | Reageer »
Ik kijk naar de foto, een lief schattig blond meisje, 8 jaar, in een lief jurkje, omringd door haar ouders en zussen. Het is 1943, Duitsland, oorlog. Bombardementen, van schrik de schuilkelder in, angst, in het donker afwachten. Dicht kruipend tegen haar grotere zussen aan, bij haar moeder en vader. Het wachten lijkt wel uren, een donderend lawaai buiten van vliegtuigen die overvliegen en bommen die vallen. Angst, angst, angst.
En dan is er opeens die stilte. Doodse stilte, het luik wordt geopend, de zon schijnt. Die stilte, de angst komt weer naar boven. Ledematen en andere delen van de koeien liggen overal. Het is vreselijk om te zien. Zachtjes huilend loopt ze door de weide, maar te lang stil staan, daar is geen tijd voor. Doorgaan, doorgaan altijd maar doorgaan, maar van binnen huilt ze haar leven lang.
Nu zie ik haar, mijn moeder, van binnen huilend. Ik sta in een familie opstelling op één van mijn studie dagen. Ik mag een stap zetten als ik dat wil. Waarom kan ik niet genieten? Waarom moet ik bij de spontane leuke acties van mijn man altijd de rem erop zetten? Waarom mag ik niet gelukkig zijn?
Daar zit mijn moeder en ik als 12-jarige erachter. Ik kijk naar ze. Zo klopt het. Mijn begeleider zegt:”Roep haar maar. Roep die 12-jarige terug, die hoort niet daar, zij hoort bij jou.”
Ik weet dat het zo is, en met tranen in mijn ogen roep ik mijn kind terug. Ik zeg “Je hoort bij mij, kom bij me”. Ik pak haar bij de hand en neem haar terug. Mijn hart scheurt van binnen in tweeën, ik roep nog: “Het klopt niet, dan is mijn moeder zo alleen”.
Zo loyaal ben ik naar haar toe. Stel je voor dat ik gelukkig ben, dan doe ik haar pijn. Het geluk wat zij niet gekend heeft en of even heeft gehad en weer verloren heeft na de dood van mijn vader.
Zo onlogisch zijn de gedachten van een kind, het Magische kind. Het Magische kind dat werkelijk gelooft dat het op die manier, door loyaal te zijn en in dit geval niet het geluk te nemen, haar moeder helpt. Want zo hoeft ze zich ook niet schuldig te voelen. Zo loyaal en zo verbonden in symbiose. Wat ik voel, voelt zij, wat zij voelt, voel ik.
Ik wil uit mijn onschuld stappen. Wil ik gelukkig zijn dan heb ik schuld te nemen, het is in mijn hoogste goed dat ik kies voor mijn geluk en de Magische gedachte los te laten. Onbewust komt die Magische gedachte altijd omhoog en steeds weer moet ik bewust kiezen voor mijn geluk. En daarmee neem ik schuld.
Geplaatst in Autonomie, Magische kind | 2 Commentaar »
